<$BlogRSDUrl$>
Google

sunnudagur, október 10, 2004

Stórafmælisblogg per requesto...vus 

Já, þá er enn einn Hammerzinn kominn á fertugsaldurinn. Strangt til tekið ekki fyrr en á miðvikudaginn, en við erum búin að vígja dömuna inn. Það var gert við miklar dýrðir á laugardagskvöldið á Nösu, efri hæð. Afmælisbarnið var hið glæsilegasta og bar árafjöldann með reisn. Skellti sér á gólfið með pakkana sína og flögraði um með bland í poka og stráði meðal gesta sinna. Sleikibrjóstsykurinn fór vel í gestina og allir voru glaðir og giddí. Hápunktur kvöldsins að mínu mati var þegar gestgjafinn tók sprinkler fyrir aðdáendur sína og öskraði á boxkennara vísu: "Er lím á gólfinu?!!" Frábært og vel lukkað kvöld og haugur af fólki á öllum aldri streymdi þarna inn og út til að gleðjast með henni. Uppúr miðnætti fór afmælisbarnið með vinkonum sínum á einhvern hipphoppbar sem ég kann ekki að nefna (enda u.þ.b. áratug eldri og ræð illa við sprinklerinn...) og flestir gestir fóru til síns heima - geri ég ráð fyrir. Ég og Sigga mín fórum heim að vitja sona okkar, þar sem annar passaði hinn. Þar var allt í góðum gír.

Í dag fórum við hjón á málverkasýningu. Síðasti dagurinn í sýningu Þorra Hrings og við Nusi minn vorum búin að reyna að finna sameiginlega stund til þess að fara alveg frá því sýningin hófst. Ég var gjörsamlega yfir mig hrifin. Ekki veit ég hvernig best er að lýsa verkunum hans en þau eru ekki eins og neitt sem ég hef áður séð. Ímyndið ykkur íslenska náttúru þegar hún skartar sínu fegursta - þegar birtan er fullkomin og litirnir eins og í lygasögu - og maður mundar myndavélina sína en hugsar um leið; það þýðir ekkert að reyna að ná þessu á filmu, það verður aldrei eins. Svo kemur maður með olíu og striga og nær þessu. Óður til þessa ótrúlega lands. Aðaldalurinn hans Þorra á árinu 2004. Allt það fegursta sem hann hefur upp á að bjóða. Alvöru töffaraskapur í samanburði við hina hefðbundnu íslensku ælu á stól eða rollur á hól. Svo fórum við á aðra sýningu þar sem voru ferköntuð tilbrigði við liti og áferð - listaspíruinnsetning sem varð eitthvað svo hjákátlega tilgerðarleg og eins. Vorum fljót þaðan út. Sýningin hans Þorra er eitthvað það ferskasta sem ég hef séð í íslenskri myndlist í óratíma. Er komin með ógeð á innsetningum. Reyndar er ég samt ansi hrifin af nælonsokka- og lakkrískonfektssýningu gjörningaklúbbsins.

Góða nótt elskurnar og gangið á guðs vegum.

miðvikudagur, október 06, 2004

Neyðin kennir blankri konu að búa til péninga.  

Þeir sem hafa skoðað Skottuna, hafa kannski tekið eftir að á meðan ég hef verið heima með hósta, þá er allt að fara í hass í vinnunni hjá mér. Ég er alveg að krepera og langar alls ekki í vinnuna aftur.
Og gæti það svosem með réttu... blessaðir aularnir hafa bara ráðið mig til 4. október, þannig að í raun hef ég verið atvinnulaus síðan í fyrradag. Einhver óskaði mér til hamingju.

Vinnan mín er ekki alslæm. Börnin eru yndisleg. Blessaðir heilasköðuðu krakkarnir mínir sem eru nú svikin um að komast út úr bænum. Bara búin að hlakka til í ár.

Og allt líklega af því að sá gamli, sem ég vinn með, er að verða of háður rauðvíninu sínu.

Ég er því á fullu að athuga tækifæri til atvinnusköpunar. Ýmsar hugmyndir hafa komið upp.
Því miður virðist ég betri í að hugsa en að gera. Ég er fæddur yfirmaður. Góð í að deila út verkefnum.
Sem betur fer hef ég fengið með mér fólk sem virðist vera betra en ég í að keyra hlutina í gegn. Það er því aldrei að vita nema ég geti skapað mér atvinnu ef mér tekst að koma þessum hugmyndum á lappirnar.

Eins er ég að komast að því að EU á fullt af péningum sem það vill endilega gefa til fólks sem nennir að sækja um þá. Fullt, fullt af péningum. Einmitt til svona verkefna eins og ég hef fengið hugmyndir að.
"Hmmm ... hvar get ég fundið fólk sem er gott í að skrifa umsóknir um styrki?" hugsar fæddi yfirmaðurinn. "Hmmm ... ætli ég læri ekki mest af því að skrifa þær umsóknir sjálf?"
Svo var kíkt á það.
Niðurstaða: "Þetta er brjáluð lesning. Það hljóta að vera einhverjir sem skrifa svona umsóknir fyrir einhverja hýru!!!!"
Spurningin er hvort ég er löt, eða bara raunsæ. Ég er góð í sumu en ekki í öðru. Mér hefur alltaf fundist heimska að gera eitthvað sjálf yfir tvær nætur sem ég get fengið einhvern annann til að gera á 10 mínútum.
Eins og til dæmis að skrifa auglýsingu í blaðið. Sú auglýsing er einmitt gott dæmi um það að ég er ekki auglýsingagerðarkona. Ég vandræðaðist með orð og hugmyndir í 2 nætur við tölvuna, þar til stórkostlegi kærastinn minn bennti mér á að hann hefur unnið við auglýsingagerð. Það tók hann einmitt 10 mínútur að skrifa auglýsinguna.

En án alls gríns er ég að kíkja töluvert á það sem heitir á enskunni "Creativity Development" og vill svo vel til að ég er með 4urra milljón króna mastersgráðu í. Gæti maður kannski gert eitthvað með þetta?

Being a business woman sure is hard work.

mánudagur, október 04, 2004

Ferðasaga frá París, part 1 

Jæja þá eru ég og Spúsa komin til baka eftir frækið og fjörugt ferðalag í Frans. Bæði tvö gengin upp í nára en ótrúlega ástfangin af borginni og okkur sjálfum. Stefnum á þessar slóðir aftur sem allra fyrst þar sem 4 dagar eru engan vegin nægjanlegur tími til þess að sjá allt sem manni langar til að sjá.
Tvo hluti ber að hafa í huga þegar hugað er að ferðalagi til Paríasar, ekki vera styttri tíma en að minnsta kosti viku og ekki fara á frægu staðina um helgar. Vorum ákveðin frá upphafi að slíta okkur sem mest frá hópnum, vera tvö, upplifa rómantíkina og borgina á okkar máta. Og boj ó boj, París eru engu lík.
-----------------------------
Úr dagbók Lava:
Fimmtudagur:


Jæja, loksins búinn að fjárfesta í skrifærum. Fann það strax á mér að annað hvort yrði ég að komast í bloggið eða kaupa mér dagbók. Fundum loksins bókabúð sem seldi annað en bækur og í uppveðrun yfir Latínuhverfinu varð ég að fjárfesta í teikniblokk í leiðinni (Eftiráathugasemd: Olbap teiknaði nú ekki nema eina mynd, gosbrunn, og var hún eins og við var að búast frekar þreytt). Gæti setið hér á kaffihúsunum og skrifað heilu dagana. Finnst það ekki undarlegt að svo margir listamenn hafa sótt innblástur til Parísar. Ó, maður verður nú barasta meir við tilhugsunina.........

..... Frakkar eru lítið fólk og í þynnra lagi. Ég fíla mig eins og Lava í Putalandi. Nei en án gríns, hér þarf ég virkilega að vara mig á að reka ekki olnboga í höfuð og hlustir innfæddra karla og kvenna. Undantekningarnar eru þó þessar löngu, þær ná mér í öxl. Og svo er ég viss um að Anorexia er franskt orð. Hvítar franskar konur eru að mínu mati ekkert sérstaklega andlitsfríðar en einhver sjarmör yfir þeim sem ég dáist af. Þær lituðu eru hins vegar fallegustu konur í heimi. Spúsu finnst margur sauðurinn til áhorfunar góður en helst til smáir þó. Hún er nú líka vön svo góðu. Held samt að við séum meira og minna upptekin af okkur sjálfum, fegurð og fönguleik, þegar kemur að því að spá í hitt kynið. Það er gaman að vera ástfangin í París......

...... Við komum á hótelið um 4 leytið í gær. Hópurinn ætlaði strax af stað í gönguferð og síðan átti hann pantað borð á veitingastað kl. 8. Þar sem við hjónin vorum lítt sofin ákváðum við að leggja okkur frekar fram að kvölmat en fylgja hópnum (Eftiráathugasemd: Ekki í seinasta skipti í þessu ferðalagi (sjá annars staðar). Þar sem ég var búin að vara einhverja í hópnum við að ég væri hér til að rækta ástarsamband mitt við konuna mína og við þar af leiðandi ekki verða dugleg í hóptúrunum bjóst fólk við því að við myndum koma okkur sjálf á staðinn. Við vorum sem sagt skilin eftir og eins og okkar er von og vísa sváfum við á okkar græna til að verða hálf níu. Drifum okkur samt á staðinn eftir að vera búin að koma okkur í samband við hópinn og fengum að vita að forrétti væri lokið. Staðurinn ber hið skemmtilega nafn "Forfeður vorir Gaulverjar" og minnir mjög á stemminguna í lokamynd í Ástríksbók. Það fílaði Steinríkur vel. Við náðum á staðinn áður en aðalréttur var borinn fram og skelltum okkur strax í forréttahlaðborð, innmatur að mestu leyti, pulsur og þess háttar. Spúsu fannst margt gott en ég var lítt hrifinn. Á hverju borði voru stórar körfur fullar af fersku grænmeti sem ætlað var með. Það var stórkostlegt. Öllu var síðan skolað niður með rauðvíni úr tunnum. Aðalréttur kom hins vegar á borðin eftir að hver og einn hafði pantað. Spúsa fékk nauta-entrecoté og ég fékk önd þar sem ekki var boðið upp á villisvín. Báðir skammtar brilliant og að hætti Steinríks dró ég Spúsu að landi. Öllu var síðan skolað niður með rauðvíni úr tunnum. Allar alvöru franskar máltíðir hafa ost á eftir aðalréttum og var ostabakkinn sem borinn var fram eitt af því girnilegasta sem ég hef séð og smakkað ( ekki voru allir sammála því). Öllu var síðan skolað niður með rauðvíni úr tunnum. Eftir osta voru bornir fram 4-5 tegundir af eftirréttum, Créme brule, súkkulaði múss, ísar og fl.. Öllu var síðan skolað niður með rauðvíni úr tunnum. Uhuummm hvað ég var saddur en þarna má segja ( fyrir ykkur frussunga ) að meltingarvandamál unirritaðs hafi byrjað. Það kemur sem sagt í ljós að franskur matur, eins og hann er nú góður, meltist verr. Það tók á í þessu ferðalagi að losa.........

....... Slepptum hópgöngutúr í morgunn en ætluðum sjálf á röltið. Fór þó öðru vísi en áætlað var, sváfum til hádegis (líkt okkur)en röltum okkur síðan inn í Latínuhverfið. Gæti átt heima þar. Þröngar götur með veitingahúsum og littlum búðum út um allt (Eftirá athugasemd: Þannig er París öll, litlar götur sem þverast af breiðum strætum). Þar standa vertarnir úti og reyna að lokka mann inn og götulistamenn ganga á milli og spila fyrir gesti. Húsin, fólkið og stemmingin öll í anda gömlu meistaranna. Á ekki nógu til sterk orð.........

.... þá erum við búin að fara í Notra Dame. Ótrúleg bygging sem tók hundrað ár að byggja. Það er ekki langur tími miðað við stærð og ótrúlegar höggmyndir sem skreyta kirkjuna. Þær telja örugglega nokkur þúsund. Maður verður agndofa bæði fyrir framan hana og ekki síður þegar gengið er inn. Kirkjan er uppbyggð af einhverskonar kapellum sem ganga í hring í kringum kirkjuskipið og altarið. Hver kapella tileinkuð sérstökum "seinti". Tók mynd af styttunni af Jóhönnu af Örk, stærstu ljósakrónu sem Spúsa hefur séð (....hva við tökum hana bara í handfarangri) af ótrúlegum gluggum (Eftirá athugasemd: Tókust ekki vel).......

...... Enduðum eftir miklar göngur í Luxemborgargarðinum sem er enn ein höllin með ofsalega flottum garði þar sem hægt er að setja niður og vera ástfanginn....

.... eftir stutta sturtu fórum við aftur á flakk og fundum ofsalega fínan veitingastað. Við völdum okkur af þriggja rétta matseðli (6-7 tegundir að velja um). Ég valdi mér í forrétt..........

Föstudagur:..... Vöknuðum snemma og vorum komin niður í morgunnmat fyrir allar aldir enda útsofin (loksins). Ákváðum að fara með hópnum sem ætlaði í gönguferð upp í 18da hverfi þar sem Sacre Cour kirkjan stendur uppi á hæsta punkti borgarinnar. Bæði það að við vildum fara á þennan stað og eins var gott að læra aðeins á Metróinn.....

.... og enn erum við kominn á æðislegan stað. Það var í þessu hverfi sem þeir gömlu bjuggu í áður en peningafólkið fór að kaupa upp eignirnar í hverfinu. Þótti fínt að vera innan um listamennina en þegar verðið hækkaði yfirgáfu listamennirnir hverfið og færðu sig niður í Latínuhverfið.....

...... Þegar komið er upp á hæðina og áður en komið er að kirkjunni er komið að litlu torgi þar sem málarar og teiknarar hafa komið upp trönum og bjóða fólki allskonar myndir. Við fengum einn þeirra til þess að teikna myndir af börnunum okkar eftir passamyndum. Það tókst bærilega í það minnsta erum við sátt og eigum skemmtilega minningu......

.....Sacre Cour kirkjan er ekki eins stór og Notre Dame en hafði ekki síðri áhrif á mig en Spúsa var ekki sammála mér. Þegar við komum inn í kirkjuna lentum við í miðri nunnumessu. Eins og við var að búast þá ákvað Lavinn að setjast framarlega og lentum náttúrulega í því að taka þátt í athöfninni eins og t.d. að standa upp á akveðnum tíma o.s.fr. Þetta var mögnuð upplifun. Það er ekki hverjum degi sem maður fer í kaþólska messu þar sem nunna spilar á langspil og Abbadísin og systurnar kyrja bænaköll. Ég varð svo uppveðraður að mér datt helst í hug að ganga alla leið og skrifta í leiðinni. Var dregin út áður en það gerðist.....

....ákváðum að skilja við hópinn þarna enda þurftum við að fara og ná í myndina af krökkunum. Spúsa hafði líka einsett sér að komast í einhverjar af þessum stórskemmtilegu búðum ....

..... er búin að finna einn óskemmtilegasta part af borginni. Var farinn að halda að þetta væri bara ekki til hér. Risavaxnar franskar Kringlur og Smáralindir uppfullar af merkjavöru. Fékk í hnén og kunnuleg innilokunarkennd gerði vart við sig. Gafst upp. Fann bar. Settist niður. Skrifa í bókina mína. Kona kemur til baka. Ég borga 800 kr. fyrir einn bjór. Segi og skrifa 800 kr. Og svo er verið að tala um að bjórinn sé dýr á Íslandi. Að við þurfum að lækka verðið svo við fáum fleiri túrista. Mér finnst nú engin vöntun á túristum í þessari borg. Mæli ekki með 9unda hverfi í París nema fyrir verslunarista.....
-----------------------

Læt ég hér staðar numið í bili en fyrir þá sem áhuga á framhaldi mun ég klára ferðasöguna á næstu vikum.

Annað var það ekki...

This page is powered by Blogger. Isn't yours?

Weblog Commenting by HaloScan.com