<$BlogRSDUrl$>
Google

sunnudagur, apríl 03, 2005

Þetta spratt alltsaman uppúr sárum ennum liðinna tíma sem aldrei höfðu almennilega um heilt gróið. Særandinn var náttúrulega hann Nusi minn, sem á sínum yngri árum lét sér fátt fyrir brjósti brenna þegar fyrsti apríll var annars vegar og var ekkert heilagt. Þekkja nú margir Hammerzar sögur af því.

Nusi þessi, hafandi aldrei hlaupið apríl, hljóp sumsé alla leið yfir í næsta bæjarfélag til þess að ganga frá greiðslu á sófum, sem hann hafði verið að bíða eftir "og voru nú loksins komnir". Þótti honum þetta lítið fyndið grín og þóttist ekki hafa verið gerður nægilega að fífli til þess að þetta þætti merkilegt aprílgabb... hugsi nú hver með sér...

Og ég sit enn á gamla koníaksstofusófasettinu.

Annars var þetta vel heppnuð helgi. Í gær sópaðist klanið saman í Hvassaleitinu í 152ja ára afmæli Hannersmárs og afa. Hannersmár eldaði ofaní okkur dýrindispottrétti og svo var fimbulfambað af krafti, bæði skipu- og óskipulega.

Í dag fór ég í frábæra fermingarveislu. Skipulögð að stærstum hluta af fermingarstúlkunni Kötlu, sem í stað kransaköku bauð upp á kókosbollutertu með þjóðbúningadúkku ofan á í stað hinnar hefðbundnu fermingarstúlkustyttu. Þetta var matarboð, hlaðborð að hætti Heyrnar vinkonu minnar, enda engu líkt. Sérvalið af fermingarstúlkunni; hreindýrakjötbollur með villisveppasósu, kalkúnabringa með brúnuðum kartöflum og eplasalati, reykt svartfuglsbringa og lax og hrátt hangikjöt og geggjað hrásalat... namm og takk. Fullt af börnum og mikið fjör.

Tók svo góða vinnutörn í kvöld og er nú að bíða eftir því að Bleiki pardusinn klárist svo ég geti slökkt á upptökunni og kíkt á Krónikuna frá því fyrr í kvöld.

Gangið á guðs vegum.

ha, apríl? 

Nú á að segja hvað aprílgabbið var.

föstudagur, apríl 01, 2005

Smá frá Gweldunni 

Þá er ég að hugsa um að breyta á hefðbundinn íslenskan föstudagshátt og baka pítsu og horfa á Disney eftir helgarhreingerninguna... ef ég nenni að klára hana.

Óska Laungulaungu til hamingju með framúrskarandi bloggárangur. Og Lava og Sveimhuga fyrir framúrskarandi fyrstaaprílgabb.

Smá frá Tutlunni 

Það er eitthvað svo langt síðan síðast ...

Það er svosem ekkert að frétta af þessum Frussungi annað en að hún er á leiðinni út í Fakta. Þar verða keyptar kartöflur og sítróna til að hafa með fiskifrikadellunum og rúgbrauðinu.
Þetta heitir að vera integreret (á frummálinu).
Danir væru stoltir af mér.
Mér finnst þetta eitthvað svo ... danskt.

.

miðvikudagur, mars 30, 2005

MúlanRús 

Ég fór á alveg einstaka sýningu í gær! Sýningu fjölbrautarskólans í Garðabæ á MúlanRús.
Auðvitað er móðurhjartað að springa af stolti yfir búningahönnuðinum, en sýningin í heild, hvort sem er einstaklings- eða hópatriði, var hreint út sagt frábær. Leikstjóri sem nær út úr áhugamannahóp slíkri liðsheild hlýtur að hafa bein í nefinu auk þess að vera kannski með upprennandi framtíðarstjörnur!
Ráðlegg öllum að sjá þessa sýningu!

mánudagur, mars 28, 2005

Oft má skilja fyrr en fullsagt er. 

Menn verða gjarnan ylhýrir á páskum. Ísland í hávegum haft.

Háðir eru íþróttakappleikir við útlendinga og við töpum að vanda, nema þá helst unglingalandsliðið sem maður nennir ekki að horfa á. Þeir valta. Áfram Ísland.

Biskup minnir á í páskapredikun sinni að það virðist farið að molna úr meginstoðum þjóðfélagsins. Því fámennur hópur manna, allt að því meinfýsnishlakkandi úrtölumenn, hefur sett spurningamerki við það að öllum börnum séu kennd kristin fræði í skólum.

Það er gott að vera Íslendingur á páskum. Þjóðernistilfinningin nær hámarki í slátruðu lambi með grænum baunum, rauðkáli og brúnni sósu.

Menn segja fátt nema í málsháttum eða bundnu máli. Fyrir utan einn, nýbakaði landinn sem kveður svo fast að trúarleg samtök manna út í heimi skora á okkur að taka af honum vegabréfið. Þeir eiga þá kannski eitthvað sameiginlegt, biskup og hann?

Íslendingar hafa ekki verið þekktir fyrir að taka útlendingum opnum örmum í gegnum tíðina. Þeim eru til dæmis oftar en ekki sett ákveðin skilyrði í samfélagi okkar sem á vissan máta má líkja má við vistabönd.

Þetta er þó ekki í fyrsta sinn sem við hleypum útlendingi inn fyrir 200 mílurnar án þess að senda hann beint upp á Kárahnjúka. Því fyrir ekki svo mörgum árum ættleiddum við hval í búri sem flýði til Noregs við fyrsta tækifæri.

Í fljótu bragði minna fréttirnar af frelsun Bobby á frelsun Willy. Fárið í kringum báða viðburði er álíka eftirminnilegt og eru beinu útsendingarnar frá heimkomu kappanna þess til vitnis.

Það er ekki laust við að um mann hafi farið aumingjahrollur, svo að maður noti annara manna orð, þegar maður varð vitni að þjóðinni, sem tekur allt með trukki eða sleppir því, bíðandi eftir Godot. Annað hvort límt við skjáinn heima við á fimmta bjór eða úti á velli með landa í annari og skákborð í hinni, kyrjandi ,,Bobby, Bobby, Bobby...".

Eini munurinn á heimkomu Keiko og heimkomu Bobby er að skipt hefur verið um persónur og leikendur. Bobby Fischer fyrir Keiko, Sæmi Rokk fyrir Hall Hallson og Páll Magnússon fyrir Árna Johnsen.

.

Bakari fyrir smið. Ekkert hefur breyst. Þjóðin heldur áfram að éta lambakjöt þrátt fyrir allan hvalreka, ættleiðingar og nýleg vegabréf. Það er þó alltént hægt að dettíða út á þetta segja sumir á meðan aðrir býsnast yfir sérajónshætti ráðamanna.

Persónulega býð ég Bobby velkominn til Íslands og vona að hann þurfi ekki aftur í búrið. Set um leið spurningarmerki við trúboð og sérajónshátt. Enda rómaður meinfýsnishlakkandi úrtölumaður með meiru.

This page is powered by Blogger. Isn't yours?

Weblog Commenting by HaloScan.com